10-08-11

En toen kwam juli 2011 eraan - (4) Marley and me - vakantie-lektuur

Knipsel2.JPG

Sinds ik een leesbrilletje nodig heb, komt het er niet zoveel meer van om een boek te lezen, de letters vloeien door mekaar, ik raak dat brilletje maar niet gewoon.

Sinds de dood van m'n lievelingshondje ligt 'hond' nogal gevoelig  ... het verlies slaat een wonde die maar langzaam heelt.

Toen ik het boek van John Grogan in handen kreeg : Marley & me , kon ik er niet aan weerstaan om het hele verhaal te kennen.

Het boek gaat over een jong gehuwd koppeltje dat een hond neemt om te oefenen voor het geval er kindjes 'komen'. Het blijkt dat Marley (een labrador) een enorme grote, ondeugende, ongehoorzame, vernieler in huis is .... maar onweerstaanbaar lief en aanhankelijk.

De jaren gaan voorbij, er komen 3 kinderen, de hond verhuisd een paar keer met het gezin mee en dan komt de dag dat er een zware beslissing moet genomen worden : Marley is oud, versleten en ziek ....

Ik heb het boek bijna in één keer uitgelezen .... wat er mij het meest is bijgebleven is dat we van honden toch wat kunnen leren ... leven in het nu ... vergeven, vergeten ... positief ingesteld zijn ... geen vooroordelen ... en vooral dat ons Kelly toch een braaf en rustig hondje was.

Dit boek is een aanrader, ook voor mensen zonder hond. Het boek werd ook verfilmd met Jennifer Aniston in de rol van Jenny (baasjes vrouwke).

De trailer kan je hier bekijken.

19:41 Gepost door Vrouwkelief aan het bloggen in Huisdieren, Humor, Vakantie | Permalink | Commentaren (9)

Commentaren

labradors zijn ook lieve honden, mijn tante en nonkel hadden zo ene, wat een schat was het, maarja, ook witteke is ondertussen overleden

Gepost door: fotorantje | 10-08-11

Reageren op dit commentaar

Als het boek zo leuk is als de film kan ik best geloven dat je het in één ruk door uitlas.

In Je vorig logje had je het over onweer en pannes....Dan hebben wij aan de kust geluk gehad.We hadden hier minder regen dan in jullie streek.

Gepost door: magda | 10-08-11

Reageren op dit commentaar

En dan zal het boek wellicht nog beter zijn...die ervaring heb ik toch altijd.
Ik heb zelf twee honden moeten afgeven en dat zorgt inderdaad voor heel veel verdriet.
De ene was een mooie, lieve en brave labrador.
Nog altijd, als ik naar de foto's kijk, voel ik dat gemis.
De pijn slijt wel maar vergeten ga je zo'n vriend nooit.
Ga toch ook eens kijken voor dat boek...ik lees enorm graag!

Gepost door: Veerle | 11-08-11

Reageren op dit commentaar

Dag Chrisje,
Moet een enorm goed en spannend boek zijn geweest dat je het in een ruk heb uit gelezen,maar ja je bent ook weer iemand met het hart op de juiste plaats voor alles en nog wat en bijzonder als het over dieren gaat.
Nog een fijne donderdag.
Groetjes.

Gepost door: René | 11-08-11

Reageren op dit commentaar

Lijkt me een goeie tip ! Heb ik weer een boekje om aan de "te lezen" stapeltje toe te voegen ! ;-))

Gepost door: Chris, Miss Poppy & Lily | 11-08-11

Reageren op dit commentaar

Een superboek om in één ruk uit te lezen. Nu lees ik practisch nooit nog boeken maar vroeger kon ik dat ook, uitlezen in één ruk. Steeds zei ik: nog 1 blaadje. Maar toen werd het weer spannend ...nog 1 blaadje en opeens was ik het laatste aan het lezen :-)

Gepost door: bea | 11-08-11

Reageren op dit commentaar

Een dier kan in een mensenleven een belangrijke rol spelen, en als het afscheid komt doet dat heel veel pijn.
Ooit had ik drie geitjes, eentje ons Bellemieke, was mijn lievelingsgeit. Zij was zo lief zo trouw, bracht mij troost in moeilijke dagen - ze was bijna zo slim en lief als een hond - op een dag werd ze heel ziek en stierf - ik heb toen een ganse dag gehuild, sommige mensen zeiden, allez het is toch maar een geit, maar voor mij was ze veel meer. Ja Krisje ik kan het heel goed begrijpen dat je Kelly mist!

Gepost door: Emily | 11-08-11

Reageren op dit commentaar

Ik heb het ook een paar jaar geleden gelezen en vond het zeer mooi,maar ja,iets met hondjes hé,groetjes Mady

Gepost door: Mady | 12-08-11

Reageren op dit commentaar

Ik ken de film wel maar wist niet er ook een boek van bestond. Hopelijk helpt het boek een beetje om het verdriet te verwerken en dat je de positieve en vooral leuke herinneringen aan kelly blijft herinneren.

Soms valt overlijden van een huisdier je zwaar (gelukkig heb ik nog niet meegemaakt), hopelijke helen de diepe wonden van verdriet beetje bij beetje...

Sterkte en knuffel van ons...

Gepost door: Bianca | 12-08-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.