22-12-11

Licht in de duisternis ...

" Het is lente, warme zonnestralen schijnen door het raam en verlichten de woonkamer. Ik ben druk bezig met het behangpapier, eerst de muren bevochtigen en dan afstrippen ... ik verschuif de zware boekenkast van de ene kant van de woonkamer naar de andere ... ik verzamel het natte behangpapier en vul een zak, die zal is helaas veel te klein ... te klein ...

Ik plak het nieuwe behang tegen de muur en werk mooi af bovenaan aan de houten balken ... plots raak ik in tijdnood ... ik moet voor m'n zieke moeder zorgen en kan er niet raken ... paniek en onrust ... dan er komt een dame langzaam binnengewandeld en lacht me toe : ik zal wel voor je moeder zorgen ...  ik herkende m'n grootmoeder ... ze zou wel voor haar dochter zorgen ...zei ze".


Verder weet ik het niet meer want het was een droom waarin ik behoorlijk bezig ben geweest ...

En dan m'n overleden oma die binnen kwam langs de verandadeur, ze stond bij me te glimlachen ... in een aura van licht en zonnestralen ... mooi en stralend met dat witte, gekrulde haar.

Kan iemand die droom verklaren?

16:34 Gepost door Vrouwkelief aan het bloggen in Familie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: overlijden, familie, grootmoeder, behang, lente

14-01-08

Peche Melba

We hebben de laatste weken even de tijd genomen om wat oude fotoalbums in orde te brengen, losgekomen foto's vast te plakken enz. Ik zag een wat vergeten foto van mijn grootmoeder terug, de foto is genomen op haar verjaardag en ze was toen even oud als ik nu. Ik ben tot mijn 10e veel bij haar  geweest, terwijl mijn ouders uit werken waren. Ze was ook mijn meter, en dat betekende toen veel voor mij, ik heb altijd een goede band met haar gehad. Mijn grootouders zijn altijd 'toevluchtsoorden' geweest in mijn jonge leven, bij hun kon ik steeds terecht.  Elk jaar, plechtig met je nieuwjaarsbrief voor hun gaan staan lezen, dat was spannend! Ik zie hun glimlachende gezichten nog voor me. Met een goed schoolrapport kon je vakantie niet meer stuk. En de beloning, meestal wat geld voor het schoolspaarboekje, was leuk. Dat was  een wit boekje met een huis op, telkens je geld mee naar school nam, werd er een waardezegel opgeplakt.150px-Peach_Melba

Mijn moeke ging regelmatig met me naar de stad en dan gingen we een ijsje eten. Moeke was ook wel een snoeperke, voor zover ik me kan herinneren. We gingen gewoonlijk bij een bevriende bakker, die een paar tafeltjes en stoelen in zijn zaak staan had. Ik koos steevast voor de Peche Melba, de ijsjes werden op de kaart met kleurrijke foto's aanbevolen, en die coupe sprak me het meeste aan omdat ik de kleuren het mooist vond. Wist ik veel  wat een Peche Melba was. De authentieke bakkerszaak is er al jaren niet meer,  de gelijkvloers van de prachtige stadswoning is door (alweer) een winkelketen verminkt. Je kan er nu schoenen gaan kopen, in elke stad dezelde winkel met dezelfde schoenen ... Na het ijsje gingen we even binnen in het geboortehuis van St Jan Berchmans, het huisje was in dezelfde straat van "onze bakker".

08:00 Gepost door Vrouwkelief aan het bloggen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: grootmoeder, foto, herinneringen, meter, jeugd, peche melba, bloggen, skynet